Μια… εκδρομή…

Μετα το Δ.Σ του Συνδεσμου μας, Νοιωθω κι εγω την αναγκη να γραψω λιγα για το Μανώλη.

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος,από την ημέρα του θανάτου σου—-

Η  απουσία σου είναι ιδιαίτερα αισθητή στις δύσκολες μέρες μας—-

Μια μικρή τιμή στη μνήμη σου είναι  η απόφαση του δήμου μας  να δοθεί το όνομα σου στο 1ο Λύκειο όπου υπηρέτησες και νομιζω συνταξιοδοτηθηκες—σαν αναγνωριση για τις πολυσχιδείς δράσεις σου στην εκπαίδευση, στη κοινωνία, στο πολιτισμό, σε σωματεία και συλλόγους, στην ΕΛΜΕ, ΣΤΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ που ήσουν αιρετός, στο δήμο το νομό την περιφέρεια ….. και στο Δ.Σ του συνδέσμου μας (αν δεν κάνω λάθος συνέβαλες να αποκτήσει υπολογιστή και μηχανοργάνωση.

Ειδικά στο 1ο Λύκειο συνυπηρετήσαμε κάποια χρόνια, ήσουν ιδιαίτερα αγαπητός και δημοφιλής σε μαθητές και καθηγητές

ΑΚΕΡΑΙΟΣ – ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ – ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΣ – ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ – ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ…

Τη Κυριακή 14 Μαρτίου, η οικογένειά σου  τελεί τ ο ετήσιο μνημόσυνο σου, στον ΑΓΙΟ ΑΘΑΝΑΣΙΟ. Υπό κανονικές συνθήκες, η κοσμοσυρροή θα ήταν απέραντη. ….Τώρα  όμως έστω και λίγοι θα παρευρεθούμε για να σε θυμηθούμε.

ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ,ήταν η ζωή σου ΜΑΝΩΛΗ, με θαυμαστή διαδρομή,αλλά με ανάρμοστο τέλος….

Γιάννης Θεοδωρόπουλος

Η κοινωνική ασφάλιση περιλαμβάνει την κύρια και επικουρική σύνταξη και ανατίθεται σε δημόσιους ασφαλιστικούς φορείς.

*Του Χρ.Μπουρδούκη
Η επιχειρούμενη από την Κυβέρνηση κεφαλαιοποίηση της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης πέραν από τις οικονομικές και δυσμενείς συνέπειες για τους εργαζομένους, τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, έρχεται και σε ευθεία αντίθεση με συνταγματικές διατάξεις, όπως «το κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση, όπως νόμος ορίζει» (άρθρο 22, παρ.5), τις αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου (απόφαση 2287/2016 Ολομέλεια) (γνωμοδότηση από 2410-2010 Ολομ. Ελεγκτικού Συνεδρίου) και με τις διατάξεις της πρόσφατης νομοθεσίας για την κοινωνική ασφάλιση (άρθρο 20 Ν.4620/2020).
Στην απόφαση του ΣτΕ αναφέρεται με σαφήνεια ότι η κοινωνική ασφάλιση περιλαμβάνει τόσο την κύρια σύνταξη όσο και την επικουρική, η οποία ανατίθεται σε δημόσιους φορείς (κράτος, ν.π.δ.δ.) «για λόγους δημοσίου συμφέροντος και ειδικότερα, ως εγγύηση, προς όσους υποχρεωτικώς ασφαλίζονται ή καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές έναντι των επιχειρηματικών κινδύνων που συνδέονται με την άσκηση της ασφαλιστικής λειτουργίας από ιδιωτικούς φορείς (ΑΕΔ 87/1997, ΣτΕ 5024/1987 Ολομ)».
Από την παραπάνω απόφαση φαίνεται ότι δεν είναι δυνατή καμία εγγύηση για τους ασφαλισμένους στους ιδιωτικούς φορείς ασφάλισης ακριβώς λόγω των κινδύνων της επιχειρηματικής τους δραστηριότητας, που προέρχεται από τα διάφορα επενδυτικά τους προγράμματα (χρηματιστηριακές αξίες κλπ).
Από την ίδια απόφαση προκύπτει η φροντίδα «η κρατική μέριμνα για την υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση (κύρια και επικουρική) στην ίδρυση από το κράτος των δημόσιων οργανισμών…αλλά και στη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού κεφαλαίου για χάρη των επόμενων γενεών». Σε άλλο σημείο διασαφηνίζεται ότι εφόσον έχουν υποχρέωση εργαζόμενοι και εργοδότες να καταβάλουν εισφορές, το κράτος «ως εγγυητής οφείλει να διασφαλίζει την επάρκεια, την παροχή και τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών Οργανισμών…και έχει την ευθύνη για την κάλυψη των ελλειμμάτων των δημόσιων ασφαλιστικών οργανισμών», όπως άλλωστε αυτό αναφέρεται και στην από 2410-2010 γνωμοδότηση της Ολομέλειας του ΕλεγκτικούΣυνεδρίου.
Αλλά και στην τελευταία κοινωνικοασφαλιστική μεταρρύθμιση στο άρθρο 20 του Ν.4670/2020 ορίζεται μεταξύ των άλλων ότι «το κράτος εγγυάται και διασφαλίζει την επάρκεια των παροχών κύριας και επικουρικής ασφάλισης και τη βιωσιμότητα του e-ΕΦΚΑ».
Διαπιστώνουμε τελικά ότι παρά τις σοβαρές θεσμικές παρεκκλίσεις, οι κυβερνητικοί παράγοντες σχεδιάζουν με εμμονή την κεφαλαιοποίηση της επικουρικής ασφάλισης, ενώ ήδη υφίσταται στο ελληνικό σύστημα ασφάλισης νομοθετικό πλαίσιο για την ίδρυση επαγγελματικών Ταμείων Ασφάλισης.
Όπως αναφέρεται στη σχετική απόφαση του ΣτΕ, σύμφωνα με τον Ν.3029/2002 (άρθρο 7) εισάγεται εθελοντικά στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας θεσμικό πλαίσιο για την ίδρυση και λειτουργία, υπό την εποπτεία του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, των «Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης», τα οποία αποτελούν νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και «έχουν ως σκοπό την παροχή στους ασφαλισμένους και δικαιούχους, επαγγελματικής ασφαλιστικής προστασίας, πέραν της παρεχόμενης από την υποχρεωτική ασφάλιση, για τους ασφαλιστικούς κινδύνους και ειδικά τους κινδύνους γήρατος, θανάτου, αναπηρίας, επαγγελματικού ατυχήματος, ασθένειας, διακοπής εργασίας». Τα Ταμεία αυτά «ιδρύονται προαιρετικά ανά επιχείρηση ή κλάδο ή κλάδους εργαζομένων..» όσα δε εξ’ αυτών χορηγούν συνταξιοδοτικές παροχές, λειτουργούν με βάση το κεφαλαιοποιητικό σύστημα (παρ.5), ενώ η υπαγωγή στην ασφάλιση αυτών είναι προαιρετική (παρ.9) και συνεχίζει η απόφαση: «Εν όψει των ανωτέρω χαρακτηριστικών η παρεχόμενη από τα τελευταία αυτά ταμεία ασφάλιση, διακρίνεται από την επικουρική ασφάλιση, που έχει κατά τα προεκτεθέντα, υποχρεωτικό και καθολικό χαρακτήρα…..».
Η εμμονή όμως στην κεφαλαιοποιητική αρχή προκαλεί δικαιολογημένα κοινωνική «καχυποψία» για το λόγο ότι, εφόσον υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο που επιτρέπει τη λειτουργία της κεφαλαιοποιητικής αρχής, μπορούν όσοι επιθυμούν την κεφαλαιοποιητική συμπληρωματική ασφάλιση, να επιλέξουν αυτό το σύστημα. Γιατί επιβάλλεται η υποχρεωτική κεφαλαιοποίηση της επικουρικής ασφάλισης; Με τη νομοθετική αυτή ρύθμιση οι ασφαλισμένοι και οι συνταξιούχοι δεν νιώθουν ασφαλέστεροι και πιο ήσυχοι.
Σύμφωνα πάντως με έρευνες οι χώρες που εφάρμοσαν την κεφαλαιοποιητική αρχή της κοινωνικής ασφάλισης, επέστρεψαν με μεγάλο κόστος στο διανεμητικό σύστημα, που στηρίζεται στην αρχή της αλληλεγγύης των γενεών. Εάν εφαρμοστεί το κεφαλαιοποιητικό σύστημα και στη χώρα μας, η αποτυχία βάσει της εμπειρίας άλλων χωρών, θεωρείται βέβαιη και θα αναζητηθεί η επιστροφή και η ασφάλεια στο δημόσιο αναδιανεμητικό σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης. Το κράτος θα βρεθεί τότε στην ανάγκη να καταβάλει ίσως το κόστος με πρόσθετες δαπάνες και ελλείμματα, δηλαδή θα πληρώσουν πάλι οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι. Γι’ αυτό επιμένουμε στο σύστημα της επικουρικής ασφάλισης που διέπεται από τη διανεμητική αρχή της αλληλεγγύης και όχι της σύγκρουσης των γενεών.
*Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτικών Συνταξιούχων
ε.τ. Δ/ντης στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.

Για τις επικουρικές ο λόγος…

Σχετικά με το άρθρο του Προέδρου της ΠΟΠΣ για τις επικουρικές συντάξεις:

Πολύ ανησυχώ με τη παραπομπή τους στην ιδιωτική ασφάλιση!
Είναι προς το παρόν περίπου 200€ η μηνιαία του πρώην ΜΤΠΥ (που ήταν κάποτε τόσο ανθηρό… και που το ρημάξανε) και 300€ η τριμηνιαία επικουρική του πρώην ΤΕΑΔΥ. Δηλαδή συνολικά είναι περίπου 300€ το μήνα, περίπου 3500€ το έτος για τους περισσότερους από μας.

Δεν θέλω να γίνω μάντης κακών,αλλά προσωπικά προετοιμάζομαι… Τώρα εξ άλλου υπάρχουν και οι αφορμές για τις προσφιλείς τους περικοπές και ειδικά στους συνταξιούχους……

Γιάννης Θεοδωρόπουλος


 

ΓΕΡΑΚΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΕΙΤΕ ΤΟΥ

Αγαπητοί μου συν – συνταξιούχοι,

σας χρωστάω μια επεξήγηση για το πως προήλθε η φράση «ΓΕΡΑΚΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΕΙΤΕ ΤΟΥ»

Λέγεται οτι το 1916 οι Αμαλιαδίτες ήθελαν να προαχθεί η Αμαλιάδα σε Δήμο.
Για να γίνει αυτό έπρεπε να έχει ένα ορισμένο αριθμό κατοίκων κατά την απογραφή του πληθυσμού. Συνεννοήθηκαν λοιπόν με τους Γερακαίους να προσαρτηθεί το Γεράκι στην Αμαλιάδα ώστε να αυξηθεί ο πληθυσμός της.

Οι κάτοικοι του Γερακίου συναίνεσαν και οι Αμαλιαδίτες ήσαν χαρούμενοι για την αίσια έκβαση του θέματος τους.

Τον ίδιο όμως καιρό με απόφαση που δημοσιεύθηκε στην  Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, στο  Γεράκι προστέθηκαν και οι συνοικισμοί Ζερό και Κρυονέρι με αποτέλεσμα το Γεράκι να προαχθεί από συνοικισμό σε κοινότητα.

Κατόπιν τούτου το Γεράκι δεν τήρησε την υπόσχεσή του προς την Αμαλιάδα.
Η πράξη αυτή στενοχώρησε τους Αμαλιαδίτες, οι οποίοι από το θυμό τους υποσχέθηκαν, όπου θα έβρισκαν Γερακαίο, να τον βαράνε.

Και πράγματι, για λίγες ημέρες οι Γερακαίοι δεν κατέβαιναν στην Αμαλιάδα, φοβούμενοι το ξέσπασμα των Αμαλιαδιτών, που έχασαν και πάλι την ευκαιρία να γίνουν Δήμος.

Από τότε λοιπόν έμεινε η φράση  «Γερακαίος είναι, βαρείτε του»

Αντιγραφή από το βιβλίο  «Το ΓΕΡΑΚΙ ΗΛΕΙΑΣ» Του αείμνηστου θεολόγου καθηγητή Γιάννη Παπαδόπουλου.

Γιάννης Θεοδωρόπουλος.


 

Η απόσπαση της επικουρικής ασφάλισης από το δημόσιο διανεμητικό σύστημα στην ιδιωτική ασφάλιση μπορεί να οδηγήσει στη συρρίκνωση των συντάξεων. Του Χρήστου Μπουρδούκη*

Το Ασφαλιστικό Σύστημα στη χώρα μας διέπεται από την αρχή της προστασίας και της αλληλεγγύης των γενεών και έχει δημόσια αναδιανεμητικά χαρακτηριστικά. Με βάση αυτήτην αρχή οι εισφορές των σημερινών ενεργών ατόμων, των εργαζομένων,χρησιμοποιούνται για τη σταθερή και απρόσκοπτη χρηματοδότηση των σημερινώνσυντάξεων των συνταξιούχων.
Η μετάβαση όμως από το διανεμητικό δημόσιο σύστημα σε ένα άλλο σύστημα με
κεφαλαιοποιητικά χαρακτηριστικά και την ίδρυση ιδιωτικών ταμείων ή οργανισμών για την απονομή έστω και της επικουρικής σύνταξης, καταστρατηγεί αυτή την αρχή και μπορεί να οδηγήσειστη συρρίκνωση των συντάξεων ή και στον εκμηδενισμό τους.
Με την κεφαλαιοποίηση της επικουρικής σύνταξης (ατομικές μερίδες του ασφαλισμένου, κουμπαράς) ανακύπτουν προβλήματα ασφάλειας αλλά και προστασίας των εργαζομένων και των ασφαλισμένων, τα οποία βέβαια δεν παρατηρούνται στο δημόσιο διανεμητικό σύστημα. Ο πιο μεγάλος κίνδυνος προέρχεται από τη θεμελίωση της επικούρησης στην αβεβαιότητα και στον υψηλό κίνδυνο του χρηματιστηριακού «καζίνου».
Βέβαια, όταν το χρηματιστήριο πηγαίνει καλά, όσο ο «τζόγος» ανεβαίνει, πολλοί θα είναι ευχαριστημένοι. Το δράμα όμως για τους ασφαλισμένους αρχίζει στις περιπτώσεις ραγδαίας πτώσης του και της χρεωκοπίας των ασφαλιστικών εταιρειών, όπως συνέβη με την Ασφαλιστική Αμερικανική Enron που διαλύθηκαν τα κεφαλαιοποιημένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα.
Σχετικά με την ιδιωτικοποίηση γενικά της κοινωνικής ασφάλισης, είναι χρήσιμο να
αναφερθούμε περιληπτικά στο άρθρο του νομπελίστα καθηγητή οικονομικών στο
Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Αμερικής, Τζόζεφ Στίγκλιτς, με τίτλο: «Ο Μπους παίζει με τις συντάξεις» (εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 19-20 Φεβρουαρίου 2005) στο οποίο προειδοποιεί ότι: «Η ιδιωτικοποίηση του συστήματος δε λύνει το πρόβλημα, το χρηματιστήριο δεν προσφέρει εγγυημένες αποδόσεις και ότι αν όλα πάνε καλά στις αγορές, οι αποδόσεις θα είναι υψηλότερες μόνο επειδή η ανάληψη του επενδυτικού κινδύνου θα είναι υψηλότερη. Τίποτε δεν είναι τσάμπα στα οικονομικά. Ακόμη και αν κάποιος πιστεύει πραγματικά ότι υπάρχουν πράγματα στα οικονομικά που προσφέρονται δωρεάν, πάλι δεν υπάρχει λόγος να πραγματοποιηθεί η ιδιωτικοποίηση. Η κυβέρνηση μπορεί να κερδίσει από τις επιπλέον αποδόσεις επενδύοντας τα δικά της κεφάλαια στο χρηματιστήριο. Η ιδιωτικοποίηση δεν θα
πετύχει τίποτε άλλο παρά να κάνει χειρότερα τα πράγματα…»
Αλλά και ο καθηγητής Σάββας Ρομπόλης, ειδικός στην Κοινωνική Ασφάλιση, υποστηρίζει ότι το σύστημα της ιδιωτικής ασφάλισης στηρίζεται στις χρηματοπιστωτικές αγορές: «Ο κάθε ασφαλισμένος τα χρήματα που θα καταθέτει για την ασφάλισή του, θα είναι τοποθετημένα σε ατομικές μερίδες και αποδίδονται στον ασφαλισμένο σε συγκεκριμένο χρόνο. η μετατροπή του διανεμητικού συστήματος σε κεφαλαιοποιητικό θα αποβεί προς όφελος των ιδιωτικών ασφαλιστικών επιχειρήσεων μέσω του ποσοστού αναπλήρωσης των συνταξιοδοτικών παροχών….».
Στις χώρες που εφαρμόστηκε ιδιωτική επικούρηση, όπως αναφέρει ο καθηγητής Σ.
Ρομπόλης, Ουγγαρία 1998, Πολωνία 1999, Λετονία 2001, Εσθονία 2002,  Λιθουανία 2004, Σλοβενία 2005, Ρουμανία 2008 και Βουλγαρία 2002 αυτή αποτελεί παρελθόν.
Ακριβώς όπως στη Λατινική Αμερική που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά η ιδιωτικοποίηση τουσυστήματος (Χιλή, περίοδος Πινοσέτ) τα αποτελέσματά της ήταν ασύμφορα για τους συνταξιούχους, ήταν οδυνηρά. Γι’ αυτό μετά το 2008 επανήλθαν στο αναδιανεμητικό σύστημα, με συνέπεια οι κρατικοί προϋπολογισμοί να υποστούν μεγάλο κόστος….».
Στην περίπτωση κατάρρευσης της χρηματοπιστωτικής αγοράς, γράφει ο καθηγητής Σ. Ρομπόλης, όπως έγινε με τη μετοχή της ALCO της μεγαλύτερης ασφαλιστικής εταιρείας της Αμερικής (2008, πτώση της μετοχής από 70% σε 5,5%) εξανάγκασε την Κυβέρνηση των ΗΠΑ να αναλάβει το κόστος των ασφαλιστικών συμβολαίων ύψους 85 δις δολαρίων. Άλλο παράδειγμα πτώχευσης στη χώρα μας είναι η εταιρεία ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ που διαλύθηκαν τα κεφαλαιοποιημένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα.
Με βάση αυτά τα στοιχεία πιστεύουμε ότι η εφαρμογή του κεφαλαιοποιητικό συστήματος στην επικουρική ασφάλιση οδηγεί στην κατάλυση του κοινωνικού χαρακτήρα γενικά των συντάξεων, ενέχει πράγματι μεγάλους κινδύνους για τους ασφαλισμένους και τους σημερινούς συνταξιούχους, γιατί άλλο πράγμα είναι οι χρηματοπιστωτικές αγορές και τα χρηματιστηριακάκέρδη και άλλο πράγμα η ανθρώπινη ζωή.
Το κόστος που έχουν καταβάλει οι συνταξιούχοι με τις περικοπές στις συντάξεις τους για την αποπληρωμή μέρους από τον δανεισμό της χώρας, ανήλθε περίπου στα 65 δις ευρώ.
Ποιος όμως τώρα θα πληρώσει το κόστος μετάβασης από το διανεμητικό σύστημα της επικουρικής σύνταξης στο κεφαλαιοποιητικό, εφόσον η Κυβέρνηση υλοποιήσει το σχέδιο νόμου που προετοιμάζει, όπως έχει δηλώσει το οικονομικό της επιτελείο;
Το κόστος αυτό υπολογίζεται από το ύψος δαπάνης της επικουρικής σύνταξης που
παίρνουν οι 1,5 εκατ. συνταξιούχοι μέχρι να σβήσει το παλαιό σύστημα για τους
«παλαιούς» συνταξιούχους, σε 5060 δις ευρώ. Θα περικοπούν κι άλλο οι συντάξεις και της επικουρικής ασφάλισης, όταν θα πάψουν να εισέρχονται στο σύστημα της επικουρικής ασφάλισης οι εισφορές των νέων ασφαλισμένων, οι οποίες θα κατευθύνονται στο κεφαλαιοποιητικό σύστημα;
Ανεξάρτητα από τα εύλογα αυτά ερωτήματα, οι υποστηρικτές της κεφαλαιοποίησης από τη δεκαετία του ’90 υποστήριζαν, ακριβώς αυτό που υποστηρίζεται και σήμερα, ότι το διανεμητικό σύστημα αποτελεί μεταβίβαση εισοδήματος από τις νέες γενιές προς τις παλαιότερες, φορολογία που προκαλεί στρεβλώσεις στην οικονομία και προσφέρει πολύ χαμηλότερες αποδόσεις των επενδυμένων κεφαλαίων, ενώ οι εισφορές στο κεφαλαιοποιητικό είναι εθελούσια ιδιωτική αποταμίευση, η οποία συμβάλλει στη διεύρυνση της παραγωγικής δυνατότητας και στην ανάπτυξητης οικονομίας.
Οι κινητοποιήσεις όμως της κοινωνίας της περιόδου εκείνης των εργαζομένων και των συνταξιούχων, για το δυσανάλογο κόστος μεταξύ των γενεών και της ίδιας γενιάς που θα υφίστατο τη μεταρρύθμιση και για τα άγνωστα και αβέβαια οφέλη των μελλοντικών γενεών απέτρεψαν αυτή τη μεταρρύθμιση , την υποχρεωτική ανάπτυξη δηλαδή των επαγγελματικών ταμείων στα οποία θα μπορούσαν να ενσωματωθούν τα επικουρικά ταμεία της επικουρικής μας σύνταξης.
Σήμερα μετά από πολλά χρόνια η Κυβέρνηση έχει αποφασίσει την κεφαλαιοποίηση της επικουρικής ασφάλισης για τους ίδιους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω.
Ο αρμόδιος Υφυπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης κ.Τσακλογλου σε συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» 56 Δεκεμβρίου 2020 είπε μεταξύ των άλλων για την κεφαλαιοποίηση της επικουρικής σύνταξης «ότι το σχετικό νομοσχέδιο θα κατατεθεί στη Βουλή κατά το πρώτο τρίμηνο του 2021…., η σχεδιαζόμενη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος δε συνδέεται με περικοπές, δεν θα επηρεάζει τις κύριες συντάξεις. Αλλάζει το σύστημα της επικουρικής ασφάλισης προς όφελος των εργαζομένων χωρίς να θίγει τιςσυντάξεις των νυν  συνταξιούχων…. Οι νέες επικουρικές συντάξεις θα είναι αρκετά υψηλότερες από αυτές που χορηγεί σήμερα τα διανεμητικό σύστημα….Σε σημαντικό βαθμό οι πόροι του νέου ταμείου θα επενδυθούν στην εγχώρια οικονομία και θα δώσουν ώθηση
στις επενδύσεις. Αυτές με τη σειρά τους οδηγούν σε υψηλότερες μορφές ανάπτυξης, υψηλότερα επίπεδα απασχόλησης, υψηλότερους μισθούς και συνακόλουθα υψηλότερα φορολογικά έσοδα και εισφορές κοινωνικής ασφάλισης …κλπ».
Επαναλαμβάνονται δηλαδή οι ίδιοι ισχυρισμοί στις προηγούμενες δεκαετίες των
υποστηρικτών του κεφαλαιοποιητικού συστήματος της επικουρικής ασφάλισης για την ανάπτυξη της οικονομίας και την ευημερία της κοινωνίας.
Επισημαίνουμε πάντως ότι στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και παρά τον εγκωμιασμό και τη διαφήμιση του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, δε φαίνεται να ενσωματώνεται στα Ευρωπαϊκά προγράμματα συνταξιοδότησης. Στη Γαλλία ισχύει το αναδιανεμητικό σύστημα. Στην Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία, Αυστρία, Φινλανδία και τη Σουηδία παρά τις διάφορες παραμορφώσεις του συστήματος, το ασφαλιστικό σύστημα παραμένει κυρίως αναδιανεμητικό.
Επαρκείς συντάξεις που εξασφαλίζουν ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης είναι οι συντάξεις που επικρατεί το δημόσιο αναδιανεμητικό σύστημα.
Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτικών Συνταξιούχων για τους παραπάνω λόγους, θα εκφράσει την αντίθεσή της, εάν προσκληθεί κατά τη συζήτηση στη Βουλή του σχετικού νομοσχεδίου για την κεφαλαιοποίηση της επικουρικής ασφάλισης.
*Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτικών Συνταξιούχων
ε.τ. Δ/ντής στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.

Εις μνήμην…

Δεν μπορώ να μη γράψω δυο λόγια αποχαιρετισμού για τον αγαπητό μου ΓΙΆΝΝΗ ΠΑΠΑΔΌΠΟΥΛΟ, καθηγητή μου αρχικά και μετέπειτα συνάδελφο στο 1ο γυμνάσιο Αμαλιάδας, για 1 χρόνο περίπου, κατόπιν έγινε γυμνασιάρχης  στο Πύργο και αργότερα στο Χολαργό …από όπου συνταξιοδοτήθηκε.

Απεβίωσε παραμονες ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ και κηδεύτηκε στο αγαπημένο του Γεράκι για το οποίο έγραψε το 2011 ένα αξιόλογο και με πολλά τοπικά στοιχεία βιβλίο με εκδότη το ΒΙΒΛΙΟΠΑΝΟΡΑΜΑ.

Τον θυμάμαι παρόντα και δραστήριο στα ετήσια μνημόσυνα του Συνδέσμου μας όπου έψελνε και ομιλούσε. Επίσης σύχναζε στο καφέ-ρέστοραν ΗΡΩΟΝ, με τον υπεραιωνόβιο  φίλο του Διονύση Ζαφειρόπουλο τον οποίο φρόντιζε και περιποιείτο (έφυγε κι εκείνος λίγο νωρίτερα). ΚΑΛΗ ΤΟΥΣ ΜΝΗΜΗ!

Υ.Γ.  Στη σελίδα 148 του βιβλίου του περιγράφει πώς προέκυψε η μνημειώδης φράση «γερακαίος είναι, βαρείτε του» για την οποία θα επανέλθω σε άλλο μου σημείωμα…

Γιάννης Θεοδωρόπουλος.

Ευχές

Αγαπητοί μου συνάδελφοι -συνταξιούχοι, μέλη του συνδεσμου μας και μη, κυριολεκτικά έχουμε χαθεί. Δεν βλεπόμαστε πια. Με τη λήξη του οδυνηρού  2020 σας στέλνω  μια και μοναδική -κυρίαρχη ευχή:

ΚΑΛΗ ΥΓΕΙΑ για το 2021 και επόμενα  έτη

Ειδικά για τα άξια μέλη του Δ.Σ του Συνδέσμου μας  με τις άρτιες και αναλυτικές ενημερώσεις, τους αφιερώνω συμβολικά 3 τραγούδια μηνύματα αισιοδοξίας.

  1. Όλα θα περάσουν (με τον Αντώνη Καλογιάννη)
  2. Όταν όλα περάσουν (με τη Φωτεινή Δάρρα)
  3. Θα βρεθούμε  ξανά (με το Μίλτο Πασχαλιδη)

—–Θα τα βρείτε εύκολα στο youtube

Σας χαιρετώ,
Γιάννης Θεοδωρόπουλος

Με αφορμή τη συμπλήρωση εξαμήνου από την απώλεια του αγαπημένου μας ΜΑΝΩΛΗ……

Μπορεί να μη προσβληθήκαμε ακομη από τον ιο, αλλά μας σημάδεψε και μας πλήγωσε εφιαλτικά στη δύση του βίου μας…

Χάσαμε πάνω από 300 συνανθρώπους μας με πρώτο το δικο μας ΜΑΝΩΛΗ,(Αλήθεια… πόσο άδεια μου φαίνεται η πλατεία και η πόλη χωρίς το Μανώλη… νομίζω ότι θα ξεπροβαλλει από κάποια γωνιά) 2 σπουδαίους επιστήμονες, τον Δ. Κρεμαστινό και τον Ε. Σπανό, ιδρυτη της Βιοϊατρικής.

Μας αποτέλειωσε ψυχολογικά… μετά τα δεινά μας στα οικονομικά…

Αποξενωθήκαμε, μας έλειψε η επικοινωνία και η συνεύρεση με αγαπητούς φίλους και ανθρώπους.
Αποθαρρύναμε τα παιδιά μας να ταξιδέψουν ενώ ήθελαν να μας δουν.
Μας έλειψαν τα Πολιτιστικά… οι συναυλίες… οι εκδηλώσεις
Χάσαμε τις ωραίες μας εκδρομές

ΚΡΙΣΗ παντού… αβάσταχτη,,, χειρότερη  από την οικονομική.
ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ… Φτάνει πια η κοροϊδία και ο εμπαιγμός με τα πολυδιαφημιζόμενα  καθημερινά από τα Μ.Μ.Ε. μέσα μαζικής επιβολής, ψίχουλα αναδρομικών που θα μας δώσουν… για να εξοργίζονται με το δίκιο τους οι άνεργοι νέοι μας.
Οι αποφασίζοντες και διατάσσοντες με αλληλοσυγκρουόμενες αποφάσεις έχουν πάρει πρώτοι τα παχυλά αναδρομικά τους

Επιφανής πολιτικός μας είχε αποκαλέσει παλιά στιμένες λεμονόκουπες! Βέβαια είχαν ψηφίσει και πρόωρες και εθελούσιες στα 40  στα χιλιο-διάτρητα ασφαλιστικά τους που συνεχώς τα έφτιαχναν απο το 1990.

Ας ψηφίσουν… ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ και να μας ζητήσουν αιτήσεις, θα βρεθούν αρκετοί εθελοντές συνταξιούχοι, μήπως και απαλλαγούν από τις δαπάνες των συντάξεων και σωθεί ο ΕΦΚΑ!

ΤΕΛΟΣ να συνεννοηθούν οι συλλογοι συνταξιούχων, αν μπορουν να κάνουν ΚΟΜΜΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ, για να έχουμε εκπροσώπηση στη Βουλή και μπορέσουμε να περισώσουμε τουλάχιστον την πολύπαθη υγεία μας!

Γιάννης Θεοδωρόπουλος.

Για το Νίκο

Με πονο ψυχης για την απωλεια του αγαπητου γυμναστη ΝΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ —δεν ξερω αν ηταν  μελος του συλλογου μας—τον θυμαμαι στον ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΗ που επιμελειτο τον καφε μας κλπ στα ετησια μνημοσυνα του συνδεσμου μας—αεικινητος-δραστηριος-περιποιητικος—–το 1985 οταν ημουν στη ΣΕΛΜΕ ΠΑΤΡΩΝ που στεγαζοταν στο χωρο του  προτυπου γυμνασιου συναντησα τον νεοδιοριστο ΝΙΚΟ  ενω γυμναζε τους μαθητες του στο προαυλιο—-ειχε αναδειξει και πρωταθλητες στο στιβο και αλλα αθληματα—κριμα

Χασαμε ενα αλλο σπουδαιο ανθρωπο πανω στο εξαμηνο του αγαπημενου μας ΜΑΝΩΛΗ…..

Γιαννης Θεοδωροπουλος

Ή στραβός είν’ ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε!

  • Βλέποντας μερικούς νεοέλληνες, να ονομάζουν την απειθαρχία – ανυποταγή, την ανοησία – παλικαριά, τη βλακεία – μαγκιά, ανησυχώ πολύ!
    Φοβάμαι ότι θα έχουμε μαύρο Σεπτέμβρη, με πολλά μέτωπα ανοικτά.
  • Από την άλλη μεριά σε ευρωπαϊκό επίπεδο βλέπουμε πως οι χώρες του βορρά αρνούνται να δεχτούν την υποχρέωσή τους να στηρίξουν τις χώρες του νότου. Σαν να μη βλέπουν ότι το υγειονομικό τους σύστημα στηρίζεται κατά ένα μεγάλο μέρος από λαμπρούς Έλληνες γιατρούς, που σπούδασαν με τον ιδρώτα των Ελλήνων γονιών τους και των Ελλήνων πολιτών.
  • Στις Η.Π.Α. η κατάσταση είναι κωμικοτραγική. Ο ιός θερίζει πολλούς και ταυτόχρονα άλλοι τόσοι είναι και αυτοί που διαμαρτύρονται για την λήψη περιοριστικών μέτρων. Για πρώτη φορά στην μικρή ιστορία τους βιώνουν στο έδαφός τους ένα παγκόσμιο πόλεμο και αυτοί δείχνουν τη μικρότητά τους.
  • Σε άλλες χώρες (Ρωσία, Ιράν, Τουρκία) κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους και το παίζουν άτρωτοι.

Ελπίζω να κάνω λάθος, αλλά φοβάμαι οτι μας περιμένουν ακόμα πιο δύσκολες μέρες!

Η.Σκαρδανάς